A Poem for the Day -- Vadrevu Ch Veerabhadrudu - 26 October 2013

ఆలోచిస్తున్నాను,నిన్ను వదిలిపెట్టగలనేమోగాని
నువ్వు నా దేహంలో కుట్టిపెట్టిన సూర్యకాంతినెట్లా
వదులుకోగలను?తోటనుంచి బయటకు రాగలనేమో
కాని మనసుమీద పడ్డ పరాగధూళి దులపలేను

అప్పుడు మరేధ్యాసాలేకుండా గంపలకొద్దీ చైత్రకాంతి
పోగుచేసుకుంటూ గడిపాం,ఆకాశం కొమ్మ ఎక్కడ
వంచినా రాగాలరవ్వలు రాలిపడ్డ కాలం,బాల్యం
యవ్వనం రెండూ ఒక్కసారే వర్షించిన అద్భుతం.

చిన్నప్పుడు విన్న చీమా, గొల్లభామలకథ. ఐనా
ఒక చీమలాగా జీవించడం నాకు చాతకాలేదు
ఉన్నట్టుండి తుపాను తలుపులు మూసేసినప్పుడు
సూర్యకాంతి మిగిలేది గొల్లభామకు, చీమకు కాదు. 

A Poem For the Day -- Vadrevu Ch Veerabhadrudu

ప్రేమపరితప్తులైన సమయాల్లో, కళ్ళల్లో కన్నీటిపొరలు
పేరుకుంటున్నప్పుడు, గొంతు గద్గదమయ్యేవేళల్లో
నిలవనివ్వని రక్తవేగోధృతి ముందు మీరొకరినొకరిని
పరికించుకుంటూ దేహాల్ని దాటి చూడాలనుకుంటారు

ఒకరికొకరు దూరంగా ఉండవలసివచ్చినప్పుడు, తీవ్ర
వియోగదు:ఖం త్వరితంగా కాల్చేస్తున్నప్పుడు, ఇది
నాకు అవసరమా అనుకుంటారు.మెలిపడ్డ మనసుల్ని
విప్పి మామూలు మనుగడ సాగించాలనుకుంటారు

కొన్ని క్షణాల్లో స్వర్గలోకపు అంచుల్ని తాకుతుంటారు
మరికొన్నివేళల్లో నేలకుజారిపోతారు, బహుశా ప్రేమ
సంతృప్తులైనప్పుడు మీరు కోరుకోవలసింది స్వర్గంకాదు,
భూమి కాదు; ఆ రెంటినీ సమంగా నిభాయించడం 

Vadrevu Ch Veerabhadrudu ARticle 2

బెర్లిన్ ఫిల్ హార్మొనిక్ బృందం క్లాడియో అబ్బాడో నిర్వహించిన బితొవెన్ సింఫని-3 విన్నప్పుడు. 'ఎరోయికా ' గా ప్రసిద్ధి చెందిన ఈ సింఫని ని బితోవెన్ నెపోలియన్ కి అంకితమివ్వాలనుకున్నాడట. కాని బోనాపార్టి తనని చక్రవర్తిగా ప్రకటించుకున్నందుకు బితోవెన్ చాలా దు:ఖపడ్డాడట. పాశ్చాత్యసంగీతంలో సంప్రదాయయుగంనుంచి రొమాంటిక్ యుగానికి తలుపులు తెరిచిన ఈ కృతిని తలుచుకుంటూ:

సముద్రతీరగ్రామాలమధ్య ప్రయాణిస్తున్నప్పుడు
ఆకాశంలో కనవచ్చే శుభ్రనీలిమలాగా నిదానంగా
మొదలవుతుంది కాలం. ఇంతలోనే ఏ ప్రాచీన
అరణ్యాల్లోనో వన్యమృగాల్ని వేటాడే హోరు

ఏ చారిత్రిక యుగసంధ్యలోనో అతడొక ఉద్రిక్తతను
అనుభవించాడు. దాన్నిప్పుడు పునరన్వేషిస్తూ
వెయ్యి వయొలిన్లు, సెల్లో, ఓబోలు,బసూన్లు
బాకాలు, తాళాలు, బూరాలు, వేణువులు.

ఒక యోగిలాగా అతడే నిశ్శబ్దాన్ని ధ్యానించాడో
ఇప్పుడు దానికోసం మళ్ళా బిగించిన తంత్రులు,
ఉగ్గబట్టిన ఊపిరి, ఒక గడ్డిపోచలాగా నీ ప్రాణం
తేలిపోయి గాల్లో ఎగుర్తున్న సుకోమలవిముక్తి.

వాడ్రేవు చిన వీరభద్రుడు A poem for today:

రాత్రంతా ఆకులమీంచి ఆకులమీద

రాలుతున్న వానచప్పుడు, బల్లలమీద
బొమ్మలాటవాళ్ళు మద్దెలమోగించినట్టు,
నేనిక్కడున్నానుగాని, నేనిక్కడ లేను.

మబ్బులు మాట్లాడుతున్న ప్రాచీనభాష
భూమికీ, అకాశానికీ, అంతరిక్షానికే
తెలుసు. అదేమిటో వివరించాలంటే
కొత్తగా నేనొక భాష కూడబలుక్కోవాలి

ఎన్నో వర్షాలు చూసాను, మబ్బులు
నాతో మాట్లాడటమిదే మొదటిసారి.
ఇట్లాంటి వర్షాలొక వందచూస్తేనే
నువ్వు శతవర్షాలు జీవించావంటారు

Poem 7

https://www.facebook.com/chinaveera?fref=nf_fr

by Vadrevu Ch Veerabhadrudu

కృష్ణపక్షపు రాత్రి. ఒక్కణ్ణీ డాబామీద,ఆకాశంలో పెద్ద
పిక్సెలు మాపు ఒకటి తెరుచుకుంటున్న వెలుతురు, 
అంతదాకా నా జీవితకేత్రం సమస్తం ఆవరించిన నగరం 
నాకు తెలీకుండానే ఎప్పుడో మినిమైజయిపోయింది.

స్వర్గంనుంచి నదివాలులో కొట్టుకొస్తున్నబంగారుముద్ద
లాగా చంద్రుడు. పండుగడ్డిలో మగ్గబెట్టినమామిడిపండు 
తొడిమమీంచి పారిన వెండిజీడి చార,కొండరెడ్ల ఇళ్ళల్లో 
అటకమీద బోర్లించిపెట్టిన సేవెండిగిన్నెల తళుకుబెళుకు.

మాటలకంటుకున్న మట్టి రాలి, సుగంధం స్రవిస్తున్న
వేళ, ఆ ఏకాంతవీథిలో నా చిన్నప్పటిగ్రామాల యాస
మాట్లాడేవాడొకడు హఠాత్తుగా పలకరించాడు, గూగుల్
ఎర్త్ లో కనబడని దేశపటమొకటి తెరిచి చూపించాడు

** Another Poem by Vadrevu Ch Veerabhadrudu

beautiful description of early morning silence:

తెల్లవారుజాము మూడున్నర: కొన్ని స్వరాలు నేల
నుంచినింగికీ, నింగినుంచి నేలకీ ప్రయాణిస్తున్నాయి,
నిద్రలో చంద్రుడికి చేరువగా జరిగిన చెట్లు, భూమిలో
బంగారం, ఓషధుల్లో అమృతం పేరుకుంటున్న నిశ్శబ్దం.

అక్కడ నగరానికి చోటు లేదు, వార్తాపత్రికలింకా
రోడ్డున పడలేదు, ఇప్పుడొక వైణికురాలు సాధనకోసం 
తీగలు సవరిస్తూండవచ్చు, ఎక్కడో ఒక సాధువు 
రాత్రంతా పడ్డ వేదన ప్రార్థనగా మారుతుండవచ్చు.

నిర్విరామంగా కురిసిన వెన్నెలతో జలాశయాలన్నీ
నిండిపోయినట్టొక లేతతెమ్మెర. మరికొంత సేపట్లో
నీళ్ళు వదుల్తారు, ఇంటికొచ్చి కుళాయి తిప్పినట్టు
కోకిల ఆకాశపు మూత తీసేస్తుంది, తెల్లవారుతుంది