గుమ్మంలో అడుగుపెడుతూనే నీ మొదటి ప్రశ్న – అల్లుడుగారేరీ
రెండో ప్రశ్న – పిల్లలింకా రాలేదా
మూడో ప్రశ్న-ఇల్లిలా వుందేం … సర్దుకోలేవూ
దిక్కుల్ని కలియపెడుతూ నువ్వు చూపు తిప్పిన చోటల్లా
నా మొహం అతికించాలని విశ్వ ప్రయత్నం చేస్తాను
లాభం లేదు
నీక్కూడా నా కంటే నా గృహిణీత్వం మీదే మక్కువ
గట్టుకొక పేరు చొప్పునా విభజించి పాలించబడే
నది నిట్టూర్పును అణచుకుంటూ
ఈ పిల్లల కోడి నీ ముందు మాటలు ఏరుకుంటుంది
నేను నీ బిడ్డనమ్మా … నువ్వయినా అనవూ
ఎందుకే అమ్మడూ అంత పెద్దయిపోయావప్పుడే …
మురిపాల నా వొడి దిగి పారిపోయావప్పుడే … అని
తెల్లబడుతున్న చెంపలూ / తటాకాలవుతున్న కనుపాపలూ
నన్నెప్పుడూ బెంగపెట్టలేదు
శాశ్వతంగా చెల్లుబాటయే సామాజిక న్యాయమూ
నన్నెపుడూ భయపెట్టలేదు
ఎడతెగని తాపత్రయాల మూట భుజం మార్చుకుంటూ
మనిద్దరం ఎపుడు ఎదురైనా
గేట్లు పడిన దృశ్యమొకటే సజీవంగా కనిపిస్తుంది
పట్టాల కటూ యిటూ బాధతో రెపరెపలాడే మన నవ్వుల్ని
కోసుకుపోతూ రణ గొణ ధ్వనులబండి
రగిలిపోతూ నడుస్తుంది
మనవికాని శబ్దాలకలవాటు పడ్డ స్టేషన్లో
మన రక్తం పరుగులెత్తడం మరిచిపోతాం
రాస్తున్న ప్రతి ఉత్తరం లోనూ దిగులు మరక చిందకుండా
నేను జాగ్రత్తపడతాను
ముఖ్యమైన మూడు ప్రశ్నలకూ జవాబులందుకుని నువ్వేళ్ళిపోతావు
నా మాటలు నా నోట్లోనే కరిగిపోతాయి
నా బాల్యం నా లోనే చెరిగిపోతుంది
వలను ప్రేమించే పిట్టల జాబితాలో
నా పేరు మరో సారి నమోదవుతుంది’
-- కొండేపూడి నిర్మల
http://vaakili.com/patrika/?p=3773
